karışık çalar..

hatırlıyorum o günü, bugün gibi..

bir iskambil falında çıkmıştık birbirimize

sen sinek valesi, bense kupa kızıydık

sevince herşey güzeldi

peki şimdi: düğmeler gibi, bizim gibi

konuşursam göz yaşlarımda boğulacağım

o yüzden konuşmuyorum

ıslak ıslak bakıyorum sadece

resmiminde koynunda olduğunu biliyorum hala

ben değilim diyorum yanındaki

yıllanmış mektuplar, sararmış resimler

biz değiliz artık.

hepside kendi gözyaşlarım

bu akşam sana ait ne varsa yakacağım

anılarıda silmiş olacağım

2 kol düğmesi gibi olacak ayrılığımız

düğmeler gibi

bizim gibi.

sokaktan gelen o ses

yankı yapıyor

perdeleri kapatıp ışığı söndürüyorum

kendimide alıp gidiyorum

umutlar tükendi,

sabahlar anlamsız kaldı

yorgun argın

usulca göçüp gider...